Wczoraj (w piątek, 22 maja) miałam okazję pstrykać na demonstracji. Muszę przyznać, że dowiedziałam się o niej rano i do końca nie wiedziałam, czy na nią pójdę. W każdym razie złamałam sporo zasad z mojego poprzedniego wpisu z cyklu “Fotoreporter w spódnicy” (tak, tak – zaczęłam pisać o mojej przygodzie z fotografią).
Przynajmniej na demonstrację nie ubrałam się w miniówę, ale założyłam wygodne i ładne spodnie. Kolejna uwaga – nie warto brać zbyt eleganckich i porządnych ciuchów, bo bardzo łatwo je zniszczyć. Dzisiaj siedziałam na krawężniku i klękałam na asfalcie. Uff.
Może powiem o moich błędach: założyłam wielkie, drewniane różowe korale, które niemiłosiernie wbijały mi się w szyję pod paskiem aparatu (on trochę waży). W końcu korale wylądowały w plecaku.
Kolejnym błędem było to, że nie zabrałam ze sobą nic do picia. Po dwóch godzinach biegania i intensywnej pracy (zrobiłam kilkaset zdjęć) bardzo chciało mi się pić. W sklepie na Nowym Świecie kupiłam butelkę coli. Połowę wypiłam od razu.
Na szczęście na demonstrację zabrałam dobry sweter – jest mały objętościowo i zmieścił się do plecaka.
Przejdźmy do bohatera dnia – plecaka.
Razem z zawartością ważył od 8 do 10 kg. Wpakowałam w niego cały sprzęt, książkę, kalendarz, kosmetyczkę (w końcu chcę być fotoreporterem w spódnicy) i kilka innych “niezbędnych” drobiazgów. Nosiłam go przez kilka godzin i w efekcie na ramionach mam czerwone pręgi.
Zresztą zobaczcie sami:
